خواهر کوچکش از حالش فهمید که به زودی به شهادت می رسد.

این اواخر با وخامت حالش به زحمت توی یکی از بیمارستانها بستری اش کرده بودند.
هر چه از پرستار خواسته بود تا برادرش را برای غسل شهادت حمام ببرند، محل نداده بود. خودش به زحمت توی حمام بیمارستان غسلش داد.

فردا صبح خبر دادند سحر همان شب به شهادت رسیده، 18 دیماه 1374.

بعد از چهارده سال که حرفی نزد و تنها گهگاهی کلمات مبهمی گفته بود، سه روز قبل از شهادتش در کمال ناباوری رو به خواهرها و مادرش کرد و گفت: ببخشید اذیتتون کردم!
کاملاً شفاف و واضح. فکر کرده بودند حالش رو به بهبود است که توانسته حرف بزند. تا غروب فردای آن روز چند بار این جمله را تکرار کرده بود.

هر چه می گذشت حال محمد علی وخیمتر می شد. خواهر کوچکش به همراهی همسرش بار اصلی نگهداری از او را به دوش می کشیدند.
بخاطر ترکش هایی که داخل مغزش مانده بود و حرکت آنها، حالتها و رفتارهایش متغیر می شد. گاهی عصبانی و متهاجم و گاهی مهربان و آرام!
دکترها می گفتند بخاطر زنگ زدن ترکشها و عفونت کردن آنها روز به روز اوضاعش وخیمتر خواهد شد. عمل جراحی هم غیر ممکن است، محال است زنده از اتاق عمل بیرون بیاید!

چهارده سال آزگار خانواده اش بدون کمترین مساعدت بنیاد جانبازان، با همین شرایط از او نگهداری کردند در حالی که حقوقی که بنیاد به آنها می پرداخت فقط حدود50-60 هزار تومان بود!

از ناحیه سر مورد اصابت ترکش قرار گرفت.
به علت شدت جراحت و موج گرفتگی چند ساعتی بیهوش شد.

امدادگر ها که فرق شکافته و مغز ترکش خورده اش را می بینندیقین می کنند که شهید شده و چون علایم حیاتی هم نداشته با شهدا منتقلش می کنند تهران. آنجا هم باز چون علایم حیاتی ثبت نمی شود منتقل می شود به سردخانه.

طبق قانون بیمارستان شهید را تا 10 روز در سردخانه نگه می دارند تا خانواده اش پیدا شود و بعد 10 روز به عنوان شهید گمنام دفن می شود.

10 روز گذشته بود و خبری نشد برای همین آوردندش تا برای تدفین آماده اش کنند که یکی از کارکنان دیده بود کیسه جلوی صورتش بخار کرده و... قیامتی به پا شد.

همه ریخته بودند دور پیکرش و تبرکی می گرفتند.

یکی هی داد می زد: شهید زنده است!!

عملیات خیلی سنگین بود و تعداد تلفات و مجروحین، چه خودی و چه عراقی بیداد می کرد!
دشت یکپارچه پر بود از پیکرهای آش و لاش و زخمی هایی که ناله می کردند. با این حال هنوز آتش دشمن خاموش نشده بود. خیلی امدادگر اعزام کرده بودند ولی بیشترشان شهید یا زخمی شده بودند.

محمد علی یک آمبولانس گرفت و رفت برای امدادرسانی داشت به یک زخمی رسیدگی می کرد که یک خمپاره به فاصله کمی از او منفجر شد. گرد و خاک که خوابید به ظاهر چیزیش نشده بود، ولی دوستش هر چه صدایش زد جوابی نشنید، به سمتش که رفت دید روی سینه مجروح به حالت سجده افتاد. سرش را گرفت بالا دید صورتش غرق خون است. خون از فرق شکافته شده اش می جوشید...

یک روز محمد علی به همراه دو خواهرزاده اش یک وانت می گیرند و می روند بازار حدود یک تن سیر می خرند. خواهرزاده ها نمی دانستند برای چی است!
سیرها را تحویل خانه دادند و رفتند دنبال خرید سرکه و دبه.

همه آن یک تن سیر را به کمک خانواده پوست کندند و سیر ترشی انداختند.

بعداّ معلوم شد آنها را برای چی می خواسته. توی رفت و آمدهایش دیده بود بچه ها تو منطقه کردستان از سرما و رطوبت پا درد و کمردرد دارند.سیر ترشی انداخته بود ببرد برای آنها.
وقتی بچه ها سیر ترشی ها را دیدند حسابی خوشحال شدند، آخه از غذا برایشان واجب تر بود.

خیلی دست و دلباز بود.

کم کم مخالفت ها و تظاهرات علیه شاه علنی شده بود و هر روز مردم گوشه و کنار و بیشتر توی میدان انقلاب فعلی تجمع و اعتصاب می کردند.

محمد علی علاوه بر شرکت در جلسات نیمه مخفی و چاپ اعلامیه ، از تظاهرات کننده ها هم پذیرایی می کرد.
یک وانت بر می داشت و پشت آن را پر می کرد از کیک و ساندیس، یا تخم مرغ می خرید و می داد در خانه آبپز کننداندیس، یا تخم مرغ می خرید و می داد در خانه آبپز کنند، بعد با دوستانش ساندویچ تخم مرغ درست می کرد و صلواتی بین تظاهرات کننده ها پخش می کردند.

واقعاً تو دست و دلبازی لنگه نداشت.

قبل از انقلاب یواشکی کتاب های آیت ا... سبحانی، آیت ا... مکارم، استاد مطهری و... را می آورد و می داد به رفقایش که بخوانند. فقط هم این نبود که بدهد بخوانندو پس بگیرد. نه!
مثل مدرسه از توی کتاب ها سئوال در می آورد و از آنها می پرسید.
دوستانش غر می زدند که سخته، نمی فهمیم!
می گفت: می دونم، خودمم بعضی مطالب را چندین بار می خونم تا حفظ شم.
می گفت: این برنامه رو فقط برا شماها ندارم تو خونه هم برا خواهرام اجراش می کنم.

تا سیکل بیشتر درس نخواند.یکی از دوستانش گفت: آخه تو دیگه چرا!؟ تو که هم با استعدادی هم بچه مایه دار.
جواب داد: کلاسامون مختلط بود. دختر و پسر توی یک کلاس درس می خوندن. تازه بعضی از معلمای خانم هم اصلاً حجاب و محرم و نامحرمی سرشون نمی شه! خیلی اعتراض کردم تازه چند بارم دادنم دست مأمورها ولی فایده ای نداشت برای همین از مدرسه زدم بیرون! وظیفه هر مسلمونیه که اگه نتونست محیط گناه رو اصلاح کنه، اونجا رو ترک کنه من هم همین کارو کردم!

شهید محمد علی دامنگیر ، فرزند فضل الله و سکینه ، در اول بهمن 1331 در تهران زاده شد. تحصیلات خود را تا سال دوم دبیرستان در خیابان تیموری تهران ادامه داد و پس از مدتی عازم خدمت سربازی شد . دوران جوانی وی با اوج مبارزات مردمی علیه رژیم  پهلوی همزمان شد و او همگام با مردم در راهپیماییها و محافل انقلابی حضور یافت و در واپسین دم حیات رژیم پیشین در جریان آزادسازی زندانیان سیاسی قصر و چندین زندان دیگر ، فعالیت کرد .

با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران ، در اوایل سال 1360 ش از طریق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به جبهه های غرب اعزام شد .

با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران ، در اوایل سال 1360 ش از طریق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به جبهه های غرب اعزام شد . یکی دو ماه از حضورش در جبهه نگذشته بود که از ناحیه کتف دچار مجروحیت شده و در بیمارستان بستری گردید . بیست روز بعد ، بدون اینکه به خانواده اش اطلاع دهد از همان بیمارستان به جبهه باز گشت و در 2 فروردین 1360 در شوش از ناحیه مغز دچار آسیب دیدگی سختی شد و بدن بیهوش او را به بیمارستان انتقال دادند  .او مجهول الهویه بود . پس از ده روز که درِ سردخانه را باز کردند متوجه شدند که نایلون روی پیکر دامنگیر بخار زده لذا پی بردند که او زنده است . وی را به بیمارستان ایرانشهر تهران انتقال دادند و او مدتی در بخش آی سی یو بستری شد و چندین عمل روی مغز وی انجام گرفت . خانواده اش مدتها بعد از وضیعت او خبر دار شدند و با یافتن وی ،او را به منزل انتقال دادند  .